زمانی که انقلاب به پیروزی رسید حضرت امام دستور تدوین قانون اساسی را داد تا در اسرع وقت به همه پرسی گذاشته شود و این مردم باشند که نوع حکومت را انتخاب می کنند. در بینش حضرت امام اجبار وجود نداشت؛ همه چیز در خواست مردم خلاصه می شد نمونه اش هم بنی صدر و ماجرای ریاست جمهور اول. امام حتی در این گیر و داد بر سر شورای نگهبان و نظارت استصوابی آنها نهیب آورد که شما چکار دارید که مردم به چه کسی رای میدهند خودشان انتخاب می کنند و مسئولش هم هستند. هاشمی رفسنجانی در کتاب خاطراتش (به سوی سرنوشت) آورده که در جریان انتخابات مجلس دوم امام با رد صلاحیتهای گسترده شورای نگهبان مخالفت کردند وقتی هم اعضای شورای نگهبان درخواست ملاقات کردند برای توضیحات ایشان را نپذیرفتند.حتی از این موارد فراتر، هجرت امام به قم بعد از پیروزی انقلاب بود و اینکه ایشان خود تمایلی برای رهبری نداشتند و باز مردم بودند که امام را به عنوان رهبر طلب کردند و ایشان به خواست مردم لبیک گفتند.ا
در این مدتی که از نماز جمعه اقامه شده توسط هاشمی رفسنجانی می گذرد بسیاری به مسئله مشروعیت و مقبولیت نظام پرداختند و سخنها گفتند، هاشمی مشروعیت را از آن مردم خواند و در مقابل یزدی در اظهار نظری تند و عجولانه به ادعای هاشمی پاسخ گفت. این ماجرا هنوز ادامه دارد تا جایی که آیت الله بیات زنجانی هم در مصاحبه ای با روزنامه اعتماد به آن پرداخته. صرف نظر از این موضوعاتی که در مورد اصالت مشروعیت ولایت فقیه مطرح می شود و عده ای مانند سروش آنرا از طرف خدا می دانند، گمان برده می شود که موضوع مورد بحث کمی منحرف شده است و از مجرای امروزی خود خارج شده است. مشروعیت ولایت فقیه در جمهوری اسلامی یک مسئله است و مسئله حکومت ولی فقیه به نیابت از امام زمان (عج) مورد دیگری است.ا
اینکه سروش می گوید در اصل مشروعیت ولی فقیه با خداوند است درست است اما سوال اینجاست که همه پرسی سال 58 برای چه موضوعی برگزار شد؟ آیا غیر از این بود که مردم به پای صندوقهای رای رفتند تا موافقت و مخالفت خود با قانون اساسی مدون شده را اعلام نمایند؟ قانون اساسی که در اصل پنجم آن نوشته بود «در زمان غیبت حضرت ولی عصر، عجل الله تعالی فرجه، در جمهوری اسلامی ایران ولایت امر و امامت امت بر عهده فقیه عادل و با تقوا، آگاه به زمان، مدیر و مدبر است، که اکثریت مردم او را به رهبری شناخته و پذیرفته باشند و در صورتی که هیچ فقیهی دارای چنین اکثریتی نباشد رهبر یا شورای رهبری مرکب از فقهای واجد شرایط بالا طبق اصل یکصد و هفتم عهده دار آن می گردد»(متن قانون اساسی قبل از اصلاح سال 68). همان گونه که ملاحظه می شود و بنا بر برداشت و تفسیری که از این اصل می شود می توان گفت اصل ولایت فقیه مشروعیت خود را از طرف خداوند دارد ولی شخص ولی فقیه باید مشروعیت خود را از مردم کسب کند "اکثریت مردم او را به رهبری شناخته".ا
پس همانطور که گفته شد ولی وفقیه باید به انتخاب مردم برسد و کسی نمی تواند ادعا کند که انتخاب شدن او قدسی و از جانب خداوند است. بلی درست است که جایگاه ولایت فقیه از جانب خداوند برای نیابت انتخاب شده است ولی طبق همین اصل پنجم است که مقرر می شود خود مردم  هستند که به انتخاب ولی فقیه می پردازند و نه کس و نهاد و ... دیگری. نکته دوم در مورد نظام جمهوری اسلامی و حکومت ولایت فقیه بعد از سال 57 در ایران آن است که باز این مردم بودند که انتخاب کردند چه کسی و چگونه (جمهوری و ... ) به اداره امور کشور مشغول شود. بنابراین اگر مردم در سال 58 به قانون اساسی مدون شده بر پایه ولایت فقیه رای منفی می دادند به طبع تغییرات خواسته شده آنها در اصلاح قانون اعمال می شد تاجایی که اگر خواستند جمهوری دموکراتیک را برگزینند.ا
به نظر نگارنده بهر است که کسانی که به جان هم افتاده اند دو مسئله اصالت ولایت فقیه و ولایت فقیه مستتر در جمهوری اسلامی را از هم جدا کنند و آنگاه به بیان دلایل خود در مورد مقبولیت و مشروعیت بپردازند
پ.ن.1. اینکه این روزها دستم به کیبورد نمیره تا مطلب تازه ای تایپ کنم و روی خروجی قرار بدم دلایل زیادی داره. اولینش اینه که چندین روزی میشه که ذهنم مشغول واکاوی این موضوع است که چطور می شود که یک نظام برآمده و جوشیده از میان مردم ترس این را دارم که از طرف مردم کنار زده شود
نظرات
ا.............. و اما تمام راهها بن بست هستند